Zwanger zijn…
Ontelbare moeders voor mij waren zwanger en na mij zullen er nog vele zwangerschappen volgen. Zo gewoon als een zwangerschap kan zijn, zo bizar vind ik het daarnaast ook. Het feit dat er een levend kind in je buik groeit, met vingers, tenen en een kloppend hart enzo… Bizar gewoon.

Op weg naar…

De weg naar een zwangerschap kan lang, kronkelig en zwaar zijn en sommige vrouwen zullen helaas nooit op hun gedroomde bestemming aankomen.
Voor vele andere vrouwen is de weg korter en is de gewenste baby sneller in zicht. Hoe dan ook, als het verlangen naar een baby eenmaal geboren is, dan duurt elke maand extra ongesteld zijn, te lang. Je wilt NU die baby in je armen hebben. De zwangerschap is de overgang tussen die wensbaby en de baby die in je armen ligt.

9 Maanden voorbereiding

Een vriend zei me eens, toen zijn 1e baby onderweg was: “Het is maar goed dat dat een zwangerschap 9 maanden duurt, dan kan je je mentaal voorbereiden op die grootste gebeurtenis in je leven.” En zo is het ook.
Bij die 1e baby kan je nog niet overzien hoe groot de storm (aan emoties) en impact zal zijn. Het wennen aan het feit dat je niet meer met z’n 2-en samen zal zijn, maar dat er een klein combinatiemensje bijkomt en de verantwoordelijkheid die dat met zich meebrengt. Dan kan 9 maanden nog te kort voelen.

Zwanger in buik en hoofd

Wanneer je eenmaal weet dat je zwanger bent, staat jouw wereld stil. Je bent in shock, want nu ben je waar je zo graag wilde zijn: zwanger. Er groeit een baby in jouw buik en die wetenschap vult je hele wezen. Je bent nu dag en nacht zwanger, in je buik EN in je hoofd.

Je wereld… staat stil en draait door

Hoewel jouw wereld nu om je zwangerschap draait, draait de rest van de wereld gewoon door. En dat is onbegrijpelijk, want JIJ bent nu wel ZWANGER van een BABY! Hoe kan de rest van de wereld dan zomaar verder leven!? Tja, omdat er wel meer vrouwen zwanger zijn en er elke dag baby’s geboren worden, life goes on. Gelukkig ook maar, want jouw leven draait ook gewoon door. Je blijft slapen, eten, werken, sporten, met vrienden en familie afspreken, maar dan als pakkage deal 😉

De kunst van het aanpassen

Het is nu de kunst om te wennen aan het (voorlopig) altijd samen zijn en je aan te passen aan wat dat van je (lichaam) vraagt. Je lichaam is hard bezig een ander mensje te bouwen, dat kost bakken met energie. Het mag dus allemaal een tandje minder en langzamer. Ook de overweldigende vermoeidheid kan die eerste tijd eindeloos lijken te duren, de trap op lopen kan al als een marathon voelen. Gelukkig gaat dat na de eerste maanden (waarschijnlijk) over en voel je j(ulli)e steeds beter in je vel zitten. Je eetlust kan weer wat makkelijker te behappen worden (letterlijk en figuurlijk), je krijgt meer energie en bent mentaal al wat gewend aan je nieuwe buikgenoot.

Buik to be

Wanneer je buik zichtbaarder wordt voor de buitenwereld, kan iedereen zien wat je daarvoor nog kon verbergen. Mensen gaan vragen stellen over je kleine buikbewoner of staan voor je op in de bus. Voor velen is een vrouw tijdens haar zwangerschap een fascinerende verschijning, hoe gewoon (als in veelvoorkomend) het ook mag zijn.

Op weg naar je baby

Tegen de tijd dat je echt niet meer om je babybuik heen kunt (kijken) ben je al aardig op weg naar de ontmoeting met je baby. Jullie kennen elkaar natuurlijk al wel, maar de nieuwsgierigheid naar de eerste momenten buiten de buik, groeit met de dag. Dat moment komt steeds dichterbij, maar waar de finish zich precies bevindt blijft in het onzekere.

Onzekere tijden

Ook dat is een nieuw aspect van zwanger zijn, wat je daarvoor in mindere mate beleefde. Je lichaam is nu niet meer helemaal van jouw. Je deelt het met je baby(‘s) en hormonen maken daarbij de dienst uit. Je gevoel, je smaakbeleving, hoe warm/koud je het hebt, alles wordt beïnvloed door dit hormonenspel en daar heb jij geen invloed op. Je staat als het ware buiten spel en daar kan je onzeker van worden. Je weet tenslotte niet wat je lijf je voor zal schotelen of hoe je baby zich zal ontwikkelen. En 100% zekerheid heb je nooit en die krijg je ook niet. Met die wetenschap zul je moeten (leren) dealen, want heel veel blijft onzeker en buiten jouw controle. De weg naar loslaten kan een mooie, maar ook enge route zijn.

Vertrouwen

Vertrouwen (leren) hebben in je lichaam en je baby kan daarbij helpen. En daar komt het gewone om de hoek kijken: want bij veruit de meeste moeders en baby’s verloopt hun zwangerschap en ontwikkeling zoals het zou moeten gaan. Je mag er op vertrouwen dat dat bij jullie ook het geval is.

Bizar

Naast de gewoonheid van zwanger zijn, zijn er ook bizarre aspecten waar mijn verstand me bij in de steek laat.
Het begint al met het feit dat er een ander mens in je lijf woont, dat je lichaam gewoon een ander mensje aan het MAKEN is. En daarbij heeft het jouw hoofd (je denken dan) eigenlijk helemaal niet nodig. Alles wordt gedirigeerd door het hormonenspel, wat precies aangeeft wat er wanneer nodig is. In de ideale omstandigheden van jouw baarmoeder, groeit je baby zoals hij bedoelt is te doen. Het is jouw taak om goed voor jezelf te zorgen zodat je lichaam goed voor je baby kan zorgen.

Big Brother

Ook het feit dat je baby dag en nacht, continu en altijd bij je is, in alles wat je doet. Het lijkt big brother wel, maar dan geen ogen die je bekijken, maar een meelifter in alles wat je doet. Op momenten dat je je fijn voelt, is dat makkelijker. Op momenten dat je je minder fijn voelt, of als je buik je praktisch in de weg zit, dan kan het knap lastig zijn om daar mee om te gaan. Je zit tenslotte (de komende tijd nog) aan elkaar vastgeklonken en die buik eventjes af doen, kan helaas niet. En dat gegeven vond ik naast vervelend soms ook wel beangstigend. Er was geen ontkomen aan en DAAR kon ik niks aan doen. De enige optie om uit de paniekmodus te komen was het loslaten van het gevoel. Het letterlijke loslaten van de baby was pas op een later moment de bedoeling.

Claustrofobisch

Wat me tijdens de laatste loodjes van mijn 3 zwangerschappen ook wel eens naar de keel vloog, was het claustrofobische idee dat er een bijna volgroeide baby opgerold in mijn buik zat. Hij (vaker zij) dobberde in een precies passend zwembadje rond en even de benen strekken zat er niet meer in. Helaas voor mijn maag en blaas hadden de baby’s dat nog niet door. Maar ik kon er niet aan denken dat ze daar zo in elkaar gevouwen gevangen zaten, te claustrofobisch.