Bevallen
Doctor knows best?
Je gaat naar het ziekenhuis, luistert naar de zorgverlener en bevalt op je rug in bed
En daar ging het gelijk al (4x) mis! Ziekenhuis, zorgverlener die bepaalt, op je rug en in bed >< (kortsluiting).
Mijn lijf is toch gemaakt om te baren? (Dat wordt tenminste nog wel eens gezegd)
Maar de boodschap die overal (subtiel) in doorklinkt is toch vooral dat een arts/dokter/zorgverlener het beste weet wat goed is voor jou en je baby (dus luister maar gewoon), omdat hij/zij daar voor gestudeerd heeft. Dit gezegd hebbende, ontken ik die gestudeerde kennis ook zeker niet.
Ik wil wel als aanvulling inbrengen dat het vrouwenlichaam al duizenden jaren baby’s maakt en ze op de wereld zet. En doorgaans ook nog met succes en zonder al te veel kleerscheuren. Het hormonenspel van moeder-baby tijdens de bevalling is perfect geregeld. Het onderbreken van de flow van een bevalling (door ongewenste aanrakingen als toucheren, weinig bewegingsvrijheid, tijdsdruk, fel licht, onbekende mensen die in en uit lopen en so on) verstoord dit precaire en uitgebalanceerde proces en moet juist vermeden worden. En dat is best lastig in een setting die vooral gefocust is op tijd, risico’s en protocollen. Kortom, de kennis in ons (lichaam) mag best wat meer gewaardeerd, geëerd, ondersteund en op vertrouwd worden.
Mijn lijf weet prima zelf wat het moet doen (of laten) om die baby geboren te laten worden. Een zorgverlener hoeft mij niet te zeggen wat ik wel of niet mag/moet doen, ik ben veel meer gebaat bij ondersteuning in wat ik nodig heb en dan vanuit een gelijkwaardige positie, waarbij de eindregie (en verantwoordelijkheid) bij mij ligt.
Daarnaast wil ik helemaal niet naar het ziekenhuis als dat niet nodig is, ik ben gezond zwanger, niet ziek en wil geen onnodige apparatuur (controle) en vingers aan en in mijn lijf, dat stoort me in mijn concentratie. Ik blijf liever thuis in mijn eigen omgeving met een verloskundige die er continue voor me is, werkt vanuit vertrouwen in mijn kunnen en me ondersteunt als ik dat nodig heb. En als het echt nodig is, kan ik gelukkig altijd nog naar het ziekenhuis.
Nog een punt wat me tegenstaat: de meeste vrouwen liggen op het moment suprême nog steeds op hun rug in bed. Lekker handig voor de zorgverlener die zo z’n werkveld inkijkt, maar ik heb deze onlogica voor mama nooit begrepen. Wie gaat er nu vrijwillig op haar rug liggen zodat de baby over een hobbeltje (stuit) en zonder hulp van de zwaartekracht geboren moet worden? (Bijna) niemand! Als vrouwen zelf hun bevalhouding kiezen, is dat vaak een verticale houding zoals op knieën zitten, hangend of staand, zodat de zwaartekracht haar werk kan doen en mama zelf de controle heeft. Op de rug liggend is mama eerder een lijdend voorwerp dat verlost moet worden van haar baby omdat het op eigen kracht niet lukt. Niet echt bevorderlijk voor je lijf, je baby of je zelfvertrouwen (behalve voor de uitzonderingen, die er in elke situatie zijn). Terwijl het krijgen van een baby echt de grootste en geweldigste ervaring van je leven is, heel belangrijk dus om daar met respect mee om te gaan.
Nee hoor, doe mij maar lekker thuis, in bad in de houding die mijn lichaam zelf aanvoelt. Veel relaxter, fijner om de weeën in warm water op te vangen, meer bewegingsvrijheid en privézorg van de verloskundige. En met als (totaal onderschat en mogelijk) gevolg; fijne herinneringen waar je de rest van je leven kracht uit kan putten (i.p.v. dat je er een nare bijsmaak aan overhoudt of misschien wel een sluimerend trauma).
Gelukkig kon het thuis bevallen ook (2x), want we waren een gezonde zwangere en buikbaby. Bij de zwangerschap waar er wel wat aan de hand leek te zijn heb ik wel van de ziekenhuiszorg gebruik gemaakt. Gelukkig hebben we die (luxe) keuze (nog) in dit land.
Baby
(Alleen) slapende baby
Baby’s slapen (de eerste tijd) de hele dag
Tja daar is feitelijk niks over gelogen. Op dat kleine uurtje wakkertijd tussendoor, slapen baby’s de eerste tijd (lees maanden) echt heel veel.
Maar het impliceert wel dat jij daardoor zeeën van tijd hebt; om lekker rustig te douchen, je fatsoenlijk aan te kleden en in alle rust te kunnen eten. En daar wringt de schoen (uh zeg maar gerust dat ‘ie knelt). Ik heb namelijk nog nooit van een uitgeruste pasgeboren moeder gehoord met zeeën van tijd voor zichzelf (wie haar kent, ik ben benieuwd naar haar geheim). Hoe kan dat, doen we iets verkeerd?
Nou, ik vrees dat men stelselmatig ‘vergeet’ te vertellen dat het slapen (voornamelijk) alleen lukt op/aan mama (of papa). En das best een essentiële aanvulling, want dat verandert het hele verhaal! Nu snap je waarom je juist met een kleine baby geen enkele tijd overhoudt om voor jezelf te zorgen: beeb heeft jou (lichamelijke) nabijheid nodig om zich veilig en warm te houden, het liefst 24/7. En probeer je maar eens te douchen/aan te kleden/ontbijt te maken met een baby aan je lijf; dat lukt tot op zekere hoogte en daarna niet meer. Geen wonder dat je aan het eind van de middag (als de aflossende partner thuiskomt) heel blij bent als je ongewassen in je huispak net je ontbijt naar binnen hebt gewerkt 😉
Doorslapende baby, anyone?
DE VRAAG der vragen: slaapt de baby al door?
Iedereen met een (meer of minder) verse baby krijgt ooit de vraag: slaapt ‘ie al door?
Tja, en daar zit je dan met wallen tot op je knieën, ziet het er uit alsof je uitgeslapen bent door ononderbroken nachten?
Nee, natuurlijk niet! Het is een baby, die hoort ’s nachts wakker te worden om te eten.
En wat is doorslapen eigenlijk? Minimaal 8 uur achter elkaar slapen? Daar is een jonge baby helemaal niet op gebouwd (weer die uitzonderingen daargelaten). Een baby is gemaakt om dag en nacht een gevulde maag te hebben zodat het hele harde groeien (tijdens het 1e jaar) gevoed wordt, maar ook om te checken of mama/papa nog in de buurt is (voor veiligheid en warmte). (Overleving technisch gezien) heel logisch dus om niet heel lang achter elkaar te blijven slapen.
Nu we dit weten, kunnen we massaal ophouden met het stellen van deze vraag aan oververmoeide ouders. En als we onze nieuwsgierigheid over de nachtelijke uurtjes toch niet kunnen bedwingen, kan je altijd iets vragen als: ‘Hoe gaat het ’s nachts?’. Dat geeft ruimte voor het delen van ervaringen over de pittigheid van de intensieve zorg voor (kleine) baby’s (24/7) en dat geeft lucht en verlichting (en dat kunnen we goed gebruiken).
Voedingsschema
Je volgt een voedingsschema waarbij je (pasgeboren) baby elke 3 uur mag eten, dit bouw je lekker snel af naar weinig en grote voedingen.
Het heilige voedingsschema waarbij een pasgeboren baby elke 3 uur mag eten en de flessen (de eerste weken 10ml per dag groter worden zodat er snel minder voedingen nodig zijn, die ook nog eens gauw groter worden.
Ook dit voorbeeld geeft aan hoe groot het contrast is tussen wat (sommige) volwassenen vinden dat een baby nodig heeft (of voor henzelf lekker makkelijk is) en hoe een baby biologisch in elkaar zit en op basis daarvan nodig heeft om zich goed te kunnen ontwikkelen.
In de moederbuik kreeg de baby continue voeding via de navelstreng, honger hebben bestond niet. Na zijn geboorte heeft een baby diezelfde (bijna) continue stroom aan voeding nodig. Hierdoor blijft zijn bloedsuikerspiegel constant en kan er continue energie naar het groeien (van hersenen en lichaam) gaan. Dit is essentieel om de eerste maanden buiten de buik heel hard te kunnen groeien. Een aantal van 8-12 voedingen per dag is de eerste tijd (lees weken of maanden) echt heel normaal en ook noodzakelijk. Dat we daar niet aan kunnen/willen voldoen, geen zin in hebben (of welke andere reden dan ook) is een ander verhaal, maar niet het verhaal van de (gemiddelde, gezonde) baby.
Dat een baby maar om de 3 uur zou mogen eten (drinken) heeft niets met de behoeften van die baby te maken (uitzonderingen daargelaten), die heeft namelijk wel elke 2-3 uur (of vaker) (mama)honger. Borstvoeding is ook zoveel meer dan voeding alleen; warmte, troost, veiligheid, het is thuis buiten de bekende buik.
Mocht er flesvoeding in het spel zijn, dan wordt de fles (de eerste weken) per dag 10ml groter gemaakt. Hierdoor wordt de maag van de baby heel snel opgerekt en onnatuurlijk snel veel groter gemaakt. Zo kan de fles(inhoud) groter worden, waardoor het aantal voedingsmomenten omlaag kan.
Je kunt je af vragen of het wel comfortabel is voor een (kleine) baby om volgetankt te worden. Hoe vind je het zelf om een kerstdiner weg te stouwen of een één keer een liter water te moeten drinken? Dan voel je je toch ook niet lekker? Laat staan als dat elke dag bij elke maaltijd gebeurt.
Nee hoor, hoe ideaal zo’n voedingsschema in theorie ook lijkt (het geeft zo ook zo fijn controle over je baby en je eigen dagindeling), zo onnatuurlijk is het voor een baby. Ik voed(de) dan ook op verzoek en wonderbaarlijk genoeg kwam er vanzelf een ritme in die voedingen, werden ze vanzelf groter (door een sterker drinkende baby) en ook in aantal vanzelf minder (afhankelijk van de baby was dat sneller of langzamer). Gevolg was een tevreden en goed groeiende baby die ik kon bieden wat hij nodig had en daar doen we het voor.
